Postings 1 tot 3 van 3
Afgelopen woensdag hebben we de Yamaha SuperTenere testgereden. Eerst met z'n tweeën (Ernst mop de Tenere, ik op de Mulhacen) naar Termaat in Nijmegen, en daar startten we met |Ernst op de SuperTenere en ik op de Mulhacen.
Het was vooral een testritje voor Ernst, die heel erg verlekkerd was door de specificaties en de testverslagen, en heel erg benieuwd was of de ST die beloftes kon waarmaken.
Maar ik mocht ook een stukje 
Wat ongeordende indrukken:
- Geweldig display! alles heel groot, nergens een leesbril voor nodig, extreem goed af te lezen in het felste zonlicht.
- Lager dan de Tenere! Ik kan (net) met m'n voeten (punten van de tenen) aan de grond.
- Extreem vertrouwenwekkend. Ik had na m'n ongeluk één keer m'n ouwe Roadrunner proberen te rijden, en dat lukte gewoon niet meer. Dit was de eerste keer daarna dat ik op een grote zware tweecylinder reed, en ik had er behoorlijk tegen opgekeken. Maar vanaf de eerste meters voelde hij heel rustig, stabiel, en vertrouweingwekkend aan.
- Hij draait al prachtig vanaf hele lage toeren. Geen bokken, nauwelijks hoeven te schakelen, heerlijk.
- Hij klinkt geweldig! Het doet denken aan de geluiden die je hoort als de MotoGP-Yamaha's staan warm te draaien.
- In de "toerstand" trek je, als je de teller volgt, hard op, maar het voelt heel rustig allemaal, een beetje als een vliegtuig, waarvan je je ook niet kunt voorstellen hoe hard het gaat.
- In de sportstand reageert hij heel erg aan-uit, wat weer erg lekker is als je daar zin in hebt. Alles voelt dan heel direct.
- Het zadel zit extreem comfortabel. Daar kun je het dagenlang in uithouden.
- Ernst wist het voor elkaar te krijgen om tot viermaal toe een doodlopende straat in te rijden terwijl ik op de SuperTenere zat. Straatje keren is nooit mijn sterkste punt geweest. Op een onbekende motor van iemand anders rijden ook niet. Maar straatje keren met de SuperTenere ging heel erg gemakkelijk! Niet te geloven dat ie zo'n gewicht heeft (267 kilo met de tank vol en koffers en alles er op en er aan!).
14 Jul 2010
In de zware afdeling van het allroad-segment voeren de Triumph Tiger 1050, Suzuki V-strom 1000 annex Kawasaki KLV 1000, KTM 990 Adventure, BMW R1200GS, Aprilia Caponord, Moto Guzzi Stelvio en Ducati Multistrada de lijstjes aan. De onbetwiste verkooptopper in dit segment is de 1200GS.
Van de genoemde motoren rij ik op de Kawa KLV1000 en Aprilia (weliswaar een 650), en heb gereden op de Tiger, KTM Adventure en Moto Guzzi. Van deze motoren staat de Tiger onbetwist op nummer één in mijn Top 10. Af en toe zeg ik “Ik moet toch ‘ns een proefritje op de 1200GS maken”, maar dan zeggen alle motorvrienden: “Iedereen rijdt op al op een GS, ga jij nou maar lekker Tiger rijden”.
Maar plots was daar dit voorjaar de nieuwe Yamaha XT1200Z Super Teneré. Aangekondigd als GS-killer”. En aangezien mijn KLV1000 na 3 jaar al op 63.000 kilometer staat en dus volgend jaar waarschijnlijk ingeruild gaat worden, moet ik met de nieuwkomers in het segment wel even
kennismaken: kijken of de Tiger nog steeds op één staat!
Van de week stond de Super Teneré bij de dealer en ik kon direct een proefrit maken. Mijn eerste indruk was: “wat is hij hoog!”. Toevallig stond hij naast een Tiger en nadat ik mijn Kawa er naast had gezet bleken de afmetingen van de drie fietsen goed overeen te komen. Bij het opstappen werd duidelijk waarom de motor zo hoog toont; het zadel is erg hoog.
Met mijn (gemiddelde Nederlandse lengte van) 1,80 meter kon ik net met beide voeten tegelijk op de grond. Yamaha levert gelukkig een verlaagd zadel voor deze fiets. Het zadel is bovendien instelbaar om de zitpositie te veranderen.
De ‘zit’ op de motor is perfect. Dat klinkt overdreven, maar zo voelt het: afstand tot het stuur, houding van mijn rug, positie van voetsteunen en pedalen: alsof de motor exact voor mijn lengte afgesteld is.
Het zadel voelt redelijk hard aan; het lijkt erg op het zadel van een GS. Ben benieuwd hoe dit zadel aanvoelt na een dagtripje van 8 uur?
Onmiddellijk valt ook de prachtige afwerking van de motor op. Kabels overal in goede geleiders vastgezet, schroefkoppen mooi afgewerkt, randen goed afgewerkt…. overal is over nagedacht. Het ziet er gewoon mooi uit.
Het dashboard is overzichtelijk en goed afleesbaar. Het display vertoont zeer veel informatie (alleen ontbreekt een versnellingsindicator).
Opvallend aan het stuur is de knop “mode”, die de motorfiets in een “s” (sportstand) of een “t” (touringstand) kan zetten. Aangezien ik niet teveel tijd had, heb ik ‘m maar in de “t” laten staan; een stukje echt hard rijden kan over een paar maanden ook wel.
De fiets heeft zelfs traction control.
Yamaha heeft volgens eigen specificaties de motor ontworpen rond een “Laag en centraal zwaartepunt voor een uitstekende wendbaarheid”. Laverend wegrijden tussen de geparkeerde motoren door merk je onmiddellijk dat het Yamaha-concept werkt: de 1200XT voelt veel lichter en
wendbaarder dan mijn eigen fiets. En dat terwijl de fiets, voorzien van vloeistoffen, 261 kg weegt; een fors hoger gewicht dan de 240 kg van mijn KLV1000.
De verkoper had het me al verteld: Intelligent Unified Brake System en standaard ABS. Een eigen remsysteem van Yamaha. Gekoppelde remmen voor en achter (als je met de voorrem remt, remt de motor zowel voor als achter; als je met de achterrem remt, remt alleen de achterrem).
De verkoper noemde het remsysteem “goed”. Ik doe daar nog een schepje bovenop: het is het beste remsysteem waar ik ooit mee heb gereden. Grijpt goed aan, zeer goed te doseren, remvertraging zeer goed, hapt niet, blokkeert uiteraard niet, is gewoon verbluffend goed. Voor zover ik kon beoordelen op het korte testritje: een remsysteem zonder zwakke punten. En dat zonder metalen remleidingen en zonder dat er Brembo of Nissin op de remmen staat!
wat moet je zeggen van de acceleratie van het 1200CC-blok, met benzine-injectie en vier kleppen met 2 bougies per cilinder?
110 pk met een koppel van 114Nm (vergelijk: mijn KLV 1000 geeft 98pk met 101Nm) is gewoon goed. Méér dan je nodig hebt, meer dan goed dus! Vermogen over de hele powerrange, bij elke snelheid en in elke versnelling trekt de fiets als een speer weg. Niets mis mee, zelfs in de “t’-stand.
Wat ik wel mis is zowel “het gevoel van acceleratie” als “geluid”. Mijn Kawa heeft twee Lasers en als ik de gashendel openschroef brullen de Lasers, voel ik het achterwiel doorslippen en dan spuit mijn fiets weg. De Super Teneré geeft een beschaafd gepruttel uit de enkelvoudige uitlaat, er is geen enkele wielspin en de fiets rijdt zo netjes en stil weg dat je op je snelheidmeter moet kijken om te ervaren hoe snel je wel niet accelereert!.Keurig, beschaafd, braaf, binnen de limieten van de wet. Het beschaafde geluid zal ongetwijfeld vooruitlopen op een Europese norm voor 2023 of 2033; het gebrek aan wielspin zal met de traction control te maken hebben, waar Yamaha naar verluidt er veel tijd in heeft gestoken,
Ben benieuwd of de “s”-stand in dit opzicht een verhoogd gevoel van acceleratie zal veroorzaken. En wat het geluid betreft: “Geachte motordealer, mag onmiddellijk na aflevering de dB-killer er uit”?
Tijdens het rijden wordt een klein minpuntje van de Yamaha duidelijk: de gashendel is zeer licht (te licht) te bedienen. Bij lage snelheid op een slecht wegdek komt door het hobbelen van de motor de bekende en vervelende aan-uit gasreactie om de hoek kijken. Bokken, schudden en stoten zonder dat je daar veel aan kunt doen. Dit minpuntje is eigenlijk niet erg: hoe vaak rij je met een 261 kg zware fiets met lage snelheid op een bospaadje? En wellicht is met een stelschroefje het gas iets zwaarder af te stellen?
Het sturen bij deze fiets gaat perfect. In de bochten (hoge snelheid of lage snelheid maakt niet uit) zeer koersvast, gemakkelijk ‘om te leggen’ bij het aansnijden van de bochten en rotondes neem ik nog gemakkelijker dan met mijn Kawasaki/Suzuki “rotondes bestaan niet” V-strom). Bij de Ruitjestest (vizier opendoen bij 150 (pardon: 120) km per uur blijkt het kleine ruitje bijzonder goed te werken – zelfs met open helm heb je geen directe rijwind in je ogen. De ruit is in hoogte verstelbaar en Yamaha levert bovendien volgens de accessoirelijst een verhoogde ruit en zelfs een spoiler. De windbescherming is dus dik in orde.
Bij deze test blijkt ook de rechtdoorstabiliteit prima te zijn, met één hand het stuur loslaten om je vizier open te doen is geen probleem; de fiets stuurt zichzelf bij die snelheid. Trillingen kent de fiets niet; zowel bij lage als hoge snelheid is de fiets vrijwel trillingsvrij. Goed nieuws voor lange ritten, dus. Een prettig voordeel is dat het zicht naar achter in de spiegels ook trillingsvrij is, De versnellingsbak schakelt probleemloos en exact op en neer. Alleen bij de 6e versnelling moet het voetje even los van de voetsteun, maar dat went snel.
“Duurzame aluminium tubeless spaakwielen” meldt Yamaha. Met een dubbele opstaande rand op de velg waar de spaken in zijn bevestigd. Dat heeft als voordeel dat er tubeless banden kunnen worden gemonteerd. Ziet er fraai uit.
Maar ik zie als nadeel dat de goot tussen de opstaande randen moeilijk schoon te houden is; en bovendien zal pekel duidelijke sporen achterlaten op de spaken. Nou zijn er niet zoveel idioten die 12 maanden per jaar doorrijden (in januari en februari kom ik op de A12 iedere dag slechts een paar vaste fanatiekelingen tegen – meestal BMW- en Pan-rijders), maar om deze reden zou ik de voorkeur geven aan spaakloze velgen.
Het grootste voordeel van de 1200XT ten opzichte van de meeste hierboven genoemde motorfietsen is de cardanas. De cardanas is verrassend klein (zeker in verhouding tot de enorme omvang van een cardanas van een BMW) en geeft bijzonder weinig zijdelingse reactie (een bekend probleem bij bijvoorbeeld de Moto Guzzi). Een lange-afstands- en een Adventuremotor met een ketting?
Cardan is voor mij de toekomst, Vanwege de weersbestendigheid en onderhoudsvriendelijkheid. De tank is 23 liter groot. Hoewel ik geen verbruikscijfers voor de 1200 XT kon vinden, lijkt me dit voldoende voor de lange afstanden.(mijn KLV heeft 22 liter, en daar rij ik moeiteloos 320 tot 330 kilometer met een volle tank).
Resumerend: een geweldige nieuwkomer, een geweldige fiets!
Sturen: perfect (een 8,5).
Remmen: méér dan perfect (9).
Zithouding/positie: of het op maat gemaakt is voor mij (9),
Uiterlijk: fraai, stoer, indrukwekkend (8).
Vermogen: meer dan voldoende (8,5), met als aantekening dat de motor door de traction control trager aanvoelt dan hij daadwerkelijk is!
Comfort (spiegels, trillingen, afstanden): een fiets waar je zo meer naar Zuid-Frankrijk wilt rijden (8,5).
Karakter/geluid: door de combinatie traction control met een zeer goede geluidsdemping, lijkt de motor sulliger dan hij is (7). Die dB-killer moet er uit!
Gashandel te licht, en daardoor bij lage snelheden op hobbelige weg aan-uit gasreactie (7).
Wielen: schoonhouden en pekel-invloeden (6)
Hoewel de Tiger een sportiever karakter heeft en de de Yamaha een duidelijker adventurekarakter heeft, staat in mijn Top10 de Tiger niet meer op eenzame hoogte: hij moet de Super Teneré naast zich dulden. Ik zou warempel op dit moment niet weten welke ik zou moeten kiezen als ik nu een nieuwe fiets zou kopen…..ik moet in het najaar nog maar ‘ns een paar extra proefritjes maken, vrees ik….
Ja hij hangt goed aan het gas :-)
Je kunt als je het gas zo beinvloed, je hand net iets verder naar buiten schuiven dan steun je tegen het stuureinde/handkap, en dat dempt ongewilde beweging uitstekend.
Dat zul je in de S stand met TC uit dan zeker nodig hebben...
Het zadel lijkt hard, ik ben daar echter heel erg blij mee, want hoe zachter een zadel hoe korter je het erop uithoud, klinkt heel gek, maar op de echt lange afstanden kun je beter een stugger zadel hebben, ander zak je er teveel in, en krijg je de beruchte bil-broei, het maakt gaan verzitten ook veel makkelijker, wat dat betreft petje af dat je het aangedurfd hebben om gewoon ene "vlakke-plank" te maken, in tegenstelling tot al die andere leunstoelen met zitkuil...
1 tot 3 van 3
