Na in 1978 mijn motorrijbewijs behaald te hebben, en veel ervaring op de weg te hebben opgedaan, heb ik ondanks mijn rijervaring veel aan de tips gehad, hoe te moeten omgaan in bepaalde omstandigheden met verschillende factoren.
Bedankt voor de nuttige info.
en hou deze site in de lucht, er zijn denk ik veel motorrijders die hier wat aan hebben.
Piet
Heel herkenbaar, na klapband voor, op autosnelweg A7 met me dochter achterop. Met nieuwe motor nog wel. Voelde me hierna 3 weken erg onzeker, met toch 30 jaar rijervaring.
In deze 3 weken weer rijles genomen bij mezelf, begonnen bij vertrouwde wegen die al me hele leven rijdt. Maar echt heel zwaar, voelde elk wiebeltje in me voorwiel. En opeens ging het gas er weer op met invoegen, een emotioneel moment. En nu rij ik weer elke dag, net als "vroeger".
Tom
Ik heb nog niet zolang mijn rijbewijs, maar heb 2 "stomme" fouten gemaakt. Door mijn vriend en vrienden werd ik gewoon weer op de motor gezet en ben door gaan rijden.
Ik lees nu zoveel herkenbare punten op deze site, en mijn vriend (en natuurlijk ik ook) hebben toch wel behoorlijk wat punten gezien waarvan we dachten: "ja, dat is ook zo" en ook punten gelezen wat we niet wisten (terwijl mijn vriend al 12 jaar rijd..) en dat maakt onze zelfvertrouwen om motor te rijden nog leuker.
Ik beleef elke keer weer mooie en leuke momenten op de motor. Ik hoop ook zo oud te worden met deze momenten.
Mieke
Mijn angst op de motor is: Ik heb het idee dat ik "eraf geblazen word" bij hoge snelheden op de autosnelweg. Daardoor ga ik hard in het stuur knijpen.
Heel vermoeiend, krampachtig rijden, dus onveilig. Heeft u een advies?
Rosemarie
15 Dec 2008
gewijzigdHet is - denk ik - een kwestie van langzaam opbouwen.
Probeer op 80-kilometer wegen heel bewust te ontspannen, en het stuur losjes vast te houden, en probeer er op te letten hoe stabiel de motor dan is, en dat er geen sprake is van "er af waaien".
Als dat op 80-kilometer wegen vanzelfsprekend is geworden kun je het verder inoefenen op wegen waar je 100 mag, en dan is de stap naar ontspannen rijden op de snelweg niet zo groot meer.
Dat werkt veel beter dan jezelf steeds voorhouden dat je ontspannen op je motor moet zitten: je moet er voor zorgen dat je lichaam als het ware langzamerhand gewend raakt aan wat je wilt bereiken.
Succes!
Sylvia en Ernst
Ik ben op dit moment bezig met mijn motorrijbewijs, heb mijn theorie en avb al behaald en tot vorige week ging het super, maar...
toen moest ik vorige week ineens tijdens regen rijden en ik werd verrast door een angst die ik nog niet gehad heb tijdens t lessen.
Ik kromp zo ineen dat ik na 45 min zn pijn in mijn nek had dat ik niet normaal meer kon sturen. Ik was dan ook blij toen deze les erop zat.
Nu heb ik vandaag weer les gehad (droog weer gelukkig) maar nog steeds zat die angst erin, met bochten, met remmen, eigelijk constant, en ik merkte dat hierdoor ook mijn enthousiasme meteen weg was.
Ik baal hier zo erg van; ik wil dit zo graag goed doen en heb over 4 weken examen. Heeft er iemand een tip hoe ik dit hett best kan aanpakken??? mvg een beginnend motorrijder
Monique
15 Dec 2008
gewijzigdDat is inderdaad een hele moeilijke, vooral omdat het nodig is dat je daar een stukje (blind) vertrouwen bij nodig hebt. Nat asfalt is namelijk (als het schoon is) nauwelijks gladder dan droog; klinkers daarentegen weer wel een flink beetje.
Misschien als je een rustige vertrouwenwekkende instructeur hebt een stukje achterop in de regen, zodat ie je even kan laten voelen hoe hard je zelfs in de regen nog kunt remmen, want daar zul je verbaasd van staan.
Zeker is het meer oppassen dan met droog asfalt, maar vervuild droog asfalt kan gladder zijn dan schoon nat asfalt...
Wel altijd oppassen met rotondes, want daar valt erg veel vuil van bakwagens, maar ook diesel uit te vol afgetankte luxewagens...
Verder zul je merken dat met de ervaring ook het vertrouwen terugkomt, al zul je (gelukkig) met nat wegdek altijd wat meer risico voelen, prima zelfbescherming, want op nat wegdek zie je veel minder goed of er gladde (bitumen...) plekken inzitten.
Waak er vooral ook voor dat je nu al te hoge eisen aan je kunnen gaat stellen, dan zit je alleen je zelf maar in de weg, relaaaxxxx ! 
Ernst en Sylvia
Ik heb in 2 weken tijd 2 maal een ongeluk gehad, en dat voelt niet fijn.
De 1ste keer op een parkeer plaats waar ik reed en plots een auto naar achter kwam zonder lampen en mij onderuit ree, gevolg motor te veel schade dus een andere gekocht.
Die had ik twee weken en toen kwam er een auto over het fietspad plots de weg op gereden ik ging vol in de remmen om hem niet te raken terwijl ik voorrang had maar goed remde me zelf onderuit met weer een motor vol schade als gevolg.
Maar dat is niet het ergste, maar met het angstgevoel wat ik nu heb durf ik gewoonweg geen motor meer te rijden. Ben nu dus 10 maanden motorloos, het zit me niet lekker en ik zou graag weer motor rijden maar ik durf gewoonweg niet omdat ik het gevoel heb dat mensen mij niet zien en ik dus als een gek ga remmen met alle gevolgen vandien poeh als iemand een oplossing weet hoor ik het graag!
Nancy
15 Dec 2008
gewijzigdHet is niet gemakkelijk om na zoiets weer op te stappen!
Als je het voor elkaar wilt krijgen zijn er een aantal dingen die je kunnen helpen:
1.- Met je nieuwe (of beter: tweedehandse, dan is schade veel minder erg) motor een paar keer in de week een groot leeg terein opzoeken, en remoefeningen gaan doen. Echt doorgaan tot je flink kunt remmen, en ook goed kunt remmen. Je hoeft dan veel minder bang te zijn dat je je in het verkeer onderuit remt. omdat je weet dat je zonder je wielen te blokkeren erg hard kunt remmen als dat nodig is. (zie one remmen pagina voor aanwijzingen over remmen)
2.- Jezelf heel langzamerhand aan het verkeer wennen. Ga alleen rijden, zodat je niet het gevoel hebt anderen op te houden, en rij op rustige tijden, zodat je niet te veel verkeer om je heen hebt.
3.- Als je jezelf op die manier een beetje verder hebt geholpen kun je je een keer aanmelden bij een voortgezette rijopleiding, waar je extra oefeningen krijgt voor uitwijken en remmen onder moeilijke omstandigheden.
Succes!
Ernst en Sylvia
Ik heb 3 jaar gelden een georganiseerde Ardennentraining gedaan. Helaas is dat helemaal fout gegaan. Bij een scherpe bocht naar rechts ben ik aan de linkerkant tegen de vangrails gegaan.
Mijn knie is verbrijzeld en been op 2 plaatsen gebroken. Heb bijna een jaar moeten revalideren.
Ik ben daarna toch weer gaan rijden, maar ik merk dat ik steeds angstiger word. Ondertussen hebben mijn kinderen ook het motorrijbewijs, maar ik durf niet meer mee. Mijn angst wordt steeds erger. Wat raad u mij aan?
Nel
15 Dec 2008
gewijzigdHeel begrijpelijk, die angst!
Als je de angst kwijt wilt raken zul je na het lezen van deze pagina al wel begrepen hebben dat het niet simpelweg een kwestie is van "je er overheen zetten".
Dat je bang wordt wanneer je op de motor zit kun je zien als een reactie van je lichaam, waar je niet direct controle over hebt.
De enige manier om die angst kwijt te raken is om dat lichaam te "desensibiliseren", en dat doe je door steeds een stukje te rijden op een manier waar je niet bang bij wordt. Je lichaam associeert dan op den duur "motorrijden" niet meer met "ai, gaat fout".
Dat kun je doen door af en toe een kort stukje te rijden. Op een rustige tijd, zodat je de weg of de straat voor jou alleen hebt. En daarbij bepaal jij het tempo, en dat hou je zo laag dat je niet bang wordt. Desnoods begin je met stapvoets rijden, de straat uit en weer terug.
Waarschijnlijk is het het beste om dat in je eentje te doen: als iemand anders mee rijdt zul je al gauw sneller rijden dan jij eigenlijk op dat moment nodig hebt.
Je moet het dus als een soort opgave zien om te bedenken hoe je kunt rijden zonder bang te worden. Hoe vaker dat gebeurt, hoe gemakkelijker het wordt. En op een gegeven moment kun je gewoon weer met de rest meerijden en zul je merken dat je angst is weggesleten, hoe ongelofelijk dat nu ook lijkt.
Ernst en Sylvia
Allereerst wil zeggen dat dit een geweldige site is.
Ten tweede moet ik zelf ook bekennen dat ik met een redelijk groot probleem zit. Ik heb sinds 3/4 jaar mijn rijbewijs en de afgelopen nazomer veel gereden. De snelheid op snelwegen stukje bij beetje opgebouwd en dat ging prima. Het is me gelukt om nog eens een keertje 194 te rijden zonder dat ik daar problemen mee had.
Vanaf het moment dat ik dit voor jaar weer ben opgestapt wordt ik al helemaal panisch zodra ik 90 rij op de snelweg. Dit terwijl ik op N-wegen wel gewoon 100 / 120 rij zonder problemen.
Ik heb geen idee hoe ik van dit panische gevoel af moet komen en een ongeluk heb ik nooit meegemaakt met mijn motor. Het enige dat ik wel weet is dat ik gewoon niet kan ontspannen op de snelweg ook niet als ik maar 90 rij.
Ik zou graag weten of hier een remedie tegen bestaat, buiten niet meer op de snelweg komen.
Alvast bedankt,
Maikel
Ik las laatst een intervoew met Lorenzo (uit de MotoGP, die er erg vaak is afgevallen, waarvan een aantal maal heel erg hard).
Die vertelde dat hij na een aantal zware valpartijen angstig was geworden, en dat dat niet bepaald bevorderlijk was voor z'n rondetijden.
Hoe hij daar van af was gekomen, wilde de interviewer weten.
Het veemde aan mensen is, zei Lorenzo, dat alles slijt. Als je kwaad bent op iemand, en je schreeuwt dat je 'm nooit meer wilt zien, dan blijkt het steevast zo te zijn dat dat een half jaar later alweer meevalt. Met de tijd worden emoties minder heftig, en dat geldt ook voor angst.
Met andere woorden: hij vertrouwde er op dat het vanzelf weer over zou gaan, en dat was ook zo.
De beste manier om er van af te komen is dus gewoon er op vertrouwen dat het vanzelf weer over gaat. Rij gewoon de snelheid waarbij je je comfortabel voelt. Als dat op de snelweg 90 is, dan rij je daar 90: niks mis met de rechterrijstrook!.
Als je jezelf de ruimte geeft, dan zul je zien dat er helemaal vanzelf weer een tijd komt dat je de rechterrijstrook zult verlaten zonder je angstig te voelen.
Ik had bij het beginnen met motorrijden geen vertrouwen in de grip van mijn banden. Ik had daardoor de neiging om de motor door de bocht te willen 'trekken', en uit het zadel te komen om dat te bewerkstelligen. Alles om maar te voorkomen dat ik iets van de grip van de banden zou vergen. Onzin natuurlijk, want uiteindelijk komt het altijd op je banden neer. Je kunt je ook niet aan je eigen haren omhoog trekken.
Ik ben toen ook langzamer gaan rijden, zo langzaam dat ik me nog comfortabel genoeg voelde om ontspannen in het zadel te blijven zitten.
Verder gedaan wat hier beschreven wordt, en het bochtenwerk wordt steeds beter, zelfs in de regen.
Zoals de site al zegt: Te veel van jezelf eisen werkt averechts: Het overkomt me wel eens, dat ik onverwacht hard door een bocht ga (voor mijn doen), en dat ik dan onwillekeurig in de stress schiet, en daardoor de foute beslissing neemt om de boel dan maar rechtop te zetten in plaats van gewoon de bocht te maken. Dus knieen van de tank en aan het stuur trekken. En dan gaat het juist helemaal mis. Voorkom dus altijd zo'n paniekreactie en rijd nooit harder dan je aankunt.
Gerwin
10 Jul 2009
Heb net leren motorrijden en ben heel blij. Wist echt niet dat kijken zo belangrijk was.
In zoverre het weer het toelaat, probeer ik met de motor te gaan werken. Ik woon in België en moet +/- 13 km tot Brussel. Ik kom tot de vaststelling dat ik niet heb leren vertrekken op een bergop. Ik herinner mij dat dat de eerste keren ook niet eenvoudig was met de auto. Ik rijd met een Honda CBF600SA en die weeg 211 kg. Zijn de instructeurs mij dat vergeten te leren? Kan iemand mij nuttige tips geven? Thanks. Kent er iemand een vrouwenmotardclub in België?
De truuk is om hem als je hem stilzet om hem in de versnelling te houden, zodat je in tegenstelling tot wat je geleerd word, je linker voet aan de grond kunt houden, en de rechter op de achterrem.
Als je de motor dan met de koppeling ingetrokkken start, en met voet op de achterrem staat laat je heel voorzichtig de koppeling opkomen, je zult dan voelen dat de motor een beetje gaat protesteren, en iets omhoog komt.
Dat is het aangrijpingsmoment, als je nu de rem loslaat zul je merken dat ie door dat kleine beetje vermogen wat er op de ketting staat (of tandriem/of cardan) de motor ook al blijft staan, als je nu voorzichtig gas geeft, zul je al merken dat je op gang komt, dan laat je de koppeling verder opkomen en kom je echt op gang.
Wel eraan denken dat je op het aangrijpingsmoment eerst een beetje gas geeft, want als je eerst de koppeling verder op zou laten komen zullen de meeste motoren afslaan...
13 Jul 2009
Heel erg bedankt voor deze nuttige info. Ga dat zo snel mogelijk oefenen. Nog een fijne dag!
13 Jul 2009
Ik heb nu bijna mijn rijbewijs en het rijden gaat echt heel soepel. Inmiddels geslaagd voor het AVB examen. :-)
Dat was in de stromende regen op een parkeerplaats met nieuw asfalt! De allereerste keer op de motor terwijl het nat is en dan uitgerekend examen hebben..... maar het viel 200% mee! Je merkt eigenlijk geen enkel verschil qua handling. Ik was eerst wel bang, zeker bij de uitwijkoefening om de motor gewoon plat te gooien, zelfde bij de noodstop... er bleek eigenlijk geen verschil met droog weer. Tijdens het oefenen voor 't examen remde ik iets te hard voor waardoor het wiel even blokkeerde (gelukkig ABS) dus heb ik dat ook eens ervaren (en er van geleerd).
Zaterdag 2 uur wezen touren met rijles en het regende flink af en toe.... snelweg, kronkelige secundaire wegen door het bos (Heelderpeel - midden Limburg rondom de Napoleonsbaan)......... ging allemaal heel goed , ondanks nattigheid. Dus geen blokkade of afleiding om te genieten van het rijden.
Ik ben heel blij dat ik ook met deze weersomstandigheden heb kunnen rijden en lessen... heeft weer extra vertrouwen in de motor en mijn eigen vaardigheden gekweekt
Gefeliciteerd!
Het is inderdaad heel lekker als je merkt dat het rijden nog steeds goed gaat als het nat is: dan weet je zeker dat het helemaal goed gaat als het droog is ;-)
Ik heb een vraag. Ik heb in 2005 een zwaar motorongeval gehad. Ik moest remmen voor een oranje verkeerslicht met een gang van ongeveer 80 km per uur. Mijn motor is gaan slingeren en ik ben van de motor gelanceerd. Ik heb daarna een maand in het ziekenhuis mogen verblijven met een gescheurde lever en een gescheurde nier. Ik ben daarvan volledig genezen, maar heb wel zware migraine en rug/nekklachten overgehouden.
Maar goed, ik ben dus weer opgestapt, maar blijf een angst overhouden voor groene verkeerslichten. Deze kunnen namelijk op oranje springen en dan moet ik remmen. En daar heb ik dus een soort angst voor overgehouden. In de auto ben ik er inmiddels vanaf, maar op de motor blijft het een probleem. Ik rij liever door rood dan dat ik moet remmen. Terwijl ik ABS op de motor heb en de remkracht automatisch verdeeld wordt over voor en achter.
Wie o wie kan mij vertellen hoe ik van die angst af kan komen. Een VRO is geen optie, omdat ik nooit zoiets kan afspreken vanwege mijn lichamelijke klachten. 
Ik probeer wel zo veel mogelijk wegen met verkeerslichten te rijden, maar dan laat ik dus het gas al los als ik groen licht zie. Ik kijk wel of ik bijvoorbeeld kruisend verkeer zie staan enzo. En dan heb ik het nog niet eens over remmen bij nat wegdek. Want dat is echt een probleem. Ik had namelijk nog nooit gereden met nat wegdek en het ongeval is gebeurd met nat wegdek. Ook tijdens mijn lessen had ik altijd droog weer.
Waarom zou een VRO niet gaan, dat is niet veel anders dan een samenvatting van de rijprocedure maar dan meer aandacht voor veiligheid en kijkgedrag. Stelt verder geen specifieke eisen aan je lichaam, als je nu een RT kunt rijden, kun je dat tijdens een VRO ook wel hoor marianne.
En je zult er alleen vanaf komen door te oefenen, met het vermijden of jezelf forceren kom je er zeker niet uit, dus neem contact op met je oude rijschool, die ken je, en hebben duidelijk genoeg vertrouwen geboden om jou je papiertje te laten halen, die kunnen je vast wel een opfrissertje geven, met specifiek aandacht voor het remmen.
Hoi Ernst,
Dank je voor je antwoord. Het gaat er meer om dat ik nooit van tevoren kan zeggen of ik een migraine-aanval heb. Dus als ik mij opgeef voor een VRO en ik kan niet vanwege een aanval, dan ben ik mijn geld kwijt. Hetzelfde geldt dus ook voor de nek-en rugklachten. En soms komt het ook tijdens het rijden, vandaar. En het eerst rijden naar de plaats van de VRO, dan deze zelf en dan weer naar huis, is te zwaar voor mij. Want ook afspreken voor meetings ed. doe ik altijd onder voorbehoud, helaas.
Want ik zou dolgraag een VRO doen. Zeker gezien mijn verwerking van het ongeval, maar nog meer om beter te leren rijden en voertuigbeheersing.
Na mijn ongeval heb ik, voordat ik weer een nieuwe motor, helm en pak kocht, weer een paar lessen genomen, dus dat is inderdaad een goed idee. Ik wilde namelijk zeker weten of ik echt nog durfde, voordat ik alles weer opnieuw kocht.
Ik denk dat er toch niets anders op zit dan te gaan oefenen. Dat hoeft niet perse tijdens een VRO: je kunt er ook zelf een grote lege parkeerplaats voor opzoeken.
Beter eerst maar zonder stoplichten ;-)
En vooral heel rutig aan oefenen: zo remmen dat je jezelf er comfortabel bij voelt, en pas als dat goed en gemakkelijk gaat iets harder proberen te remmen.
Van je angst afkomen is een kwestie van wennen: hoe vaker je in de gevreesde situatie komt terwijl het goed gaat, hoe sneller je er van af komt.
Daarbij moet je er voor zorgen dat die situatie niet tot paniek leidt: heel rustig aan oefenen met remmen dus.
Succes!
En vooral niet vergeten dat rijscholen en VRO aanbieders allemaal in ieder geval in hun opleiding een stukje begeleiding van fobien en angsten hebben gehad, dus best zullen begrijpen hoe moeilijk het ligt als je je probleem open en eerlijk op tafel legt.
Er zijn ook regionale VRO's, dus denk niet dat je er ver weg voor hoeft ofzo, er is meer dan alleen de KNMV, zelfs grotere rijscholen bieden dat al aan, zeker als je in de buurt van Goes woont zou je Dek eens kunnen contacten, J-P daar is een uitermate inspirerende instructeur, die je volgens mij zo weer het plezeir in het remmen terug kan geven, want als je eenmaal doorhebt hoe het werkt, zul je merken dat het ook *leuk* kan zijn... :-)
Dank jullie, ik ga er mee aan de slag. En ik heb een voordeel, als ik naar mijn werk op de motor ga,dan krijg ik een behoorlijke hoeveelheid verkeerslichten.
Ik heb morgen een dagje vrij, het weer wordt redelijk, dus ik ga sowieso een parkeerplaats opzoeken om te oefenen. En nee, ik woon niet in de buurt van Goes. Want ik begin inmiddels het rijden van bochten ook weer onder de knie te krijgen en leuk te vinden, dus dat remmen moet ook gaan lukken.
Verder is dit een topsite. Ik ga mij de aankomende dagen eens verdiepen in alle tips enzo. Ga zo door. 
Ik ben blij dit te lezen.
We mogen best wel eens bang zijn en hoeven allemaal niet als Rossi of iedere willekeurig andere motorijder te rijden.
Dan maar iets minder snel, maar wel heel thuis komen.
Ik kom net kijken, maar heb tijdens het lessen al een beetje ervaring opgedaan met wat als het misgaat.
Wat mij opviel is dat zo'n motor meer kan dan je denkt. Je kunt veel gooien en smijten, je hoeft niet bang te zijn om scherp te sturen of te remmen.
Ook tijdens de regen.
Denk maar eens aan de eerste keer dat je achtjes draait of de uitwijkoefening doet en de laatste keer.
Ik heb respect voor die fiets gekregen. Voor wat je er mee kan, en zeker voor wat niet kan.
Ik heb mijn instructeur gevraag mij te bellen aan het begin van het seizoen om ieder jaar even een opfris cursus te doen.
Ik had wel ABS en heb daarmee geoefend. Wat ze er ook van zeggen, het gaf mij wel vertrouwen om te durven te remmen.
Veel mensen durven eigenlijk niet remmen
Ander aspect is vooruit kijken, anticiperen, afstand houden en klaar zijn met je handelingen voor een bocht of kruising of wat dan ook.
Dat geeft zo veel meer rust.
Ik heb eens bewust mijn helm zo gezet dat ik niet vlak voor me kon kijken, en ben meer rechtop gaan zitten (mede vandaar ook nu mijn zoektocht naar mijn eerste all roader). Pauwen, herten, kippen (dat heb je als je in de Achterhoek woont): ik zag ze al voor ze geboren waren!
Zowel mijn instructeur als examinator wilden een motorrijder zien. In hun ogen iemand die als moest rustig reed, en als het kon binnen de perken doorreed. Dus ergens onbekend, rij maar rustig ook al lijkt die bocht precies op alle andere, etc. Nooit "te".
Ik overweeg de woorden respect en motorrijder ergens in mijn cockpit te zetten, om me te helpen herinneren voor als ik denk dat ik kan motorrijden en overmoedig wordt. Om dat te vermijden ga ik voorlopig ook niet met groepen mee. Kan ik me niet laten opjutten.
Klinkt misschien allemaal belerend en wijs van zo'n newbee als ik. Maar die theorie en die lessen gelden toch altijd.
Als ik met ervaren motorrijders praat over dit soort dingen is er iemand die me uitlacht en allemaal zeggen ze dat ze een opfriscursus of een VRO eigenlijk zouden moeten doen.
Ik weet zeker dat het bij mij ook een keer mis gaat, maar hoop dat zo lang mogelijk uit te stellen. Ik hoef niet stoer te zijn en zoek nu kleding en een helm uit met veel fluoriserend geel. Sinds ik gelest heb ben ik anders gaan autorijden en let veel meer op motorrijders.
En dan valt ook op hoe slecht sommige te zien zijn. En die met dat gele hesje of helm juist wel.
Nogmaals, ik ben geen heilig boontje. Zeker niet.
Maar ik hou mezelf voor dat ik snel genoeg ga denken dat ik het kan en dat een puntje van aandacht is. Ik heb dat nodig om mezelf te beschermen. Weet dat nog van m'n bromfiets tijd van 30 jaar terug.
Respect voor de motor en de motorrijder en al het andere verkeer.
Yep, die angst is gewoon een nuttig iets, hij mag niet gana overheersen natuurlijk, maar hem ontkennen of je er met geweld overheen zetten, zorgt er alleen maar voor dat je precies dat stukje zelfbescherming dat het oplevert kwijt raakt. Dat kan lang goed gang, maar helaas gaat het nog erg vaak fout zelfs bij mensen waarvan je denkt dat ze met zoveel ervaring toch alles wel meegemaakt hebben, zoals laatst die Motoplus Columnist.
Het ongeluk zit helaas altijd in een klein hoekje, waar je het dus ook slecht ziet, ook alheb je ene gele helm op. Dus blijf maar een beetje voorzichtig, zeker in het begin, want dan wil de emotio het stuur nog wel eens in handen nemen, dat merk ik zelf al, als het dan eindelijk weer lekker warm is, terwijl ik gewoon altijd door rijd, zorgt alleen dat al voor een plotseling ontwakende branie...
13 Jun 2010
gewijzigdHallo,
Fijn dat jullie deze site hebben, al veel gelezen en iets geruster,lees verder....
Deze site gevonden nadat ik 2 weken geleden 2 keer onderuit ben gegaan tijdens de rijles, nog wel terwijl ik bijna stil stond. Was de 10e les en de 1e keer in het spitsuur,schrok eigenlijk van de drukte,in de auto heb ik dat niet zo door maar op de motor was dat gevoel heel anders. De instructeur pakte het heel goed op, stelde me gerust en ik dacht dat ik alleen een deuk in mijn ego had door zó te vallen,maar de rijles vorige week heb ik met angstzweet en trillende benen volbracht:ik was enorm bang om weer te vallen,vooral in de bochten, vind het nu doodeng en het lukt me nog even niet om het los te laten of zoals de instructeur zegt:achter je laten,baal echt enorm hiervan! Ik wil heel graag mijn motorrijbewijs halen en vind het vervelend dat ik nu zo bang ben en maak me zorgen dat ik zo paniekerig blijf,terwijl ik wel weer op mijn moutainbike stap ook al vlieg ik over de kop haha! Vanmiddag op een parkeerplaats met een vriendin de bochten en het remmen en stilstaan geoefend,moet mezelf echt moed inpraten dat ik het wel kan. Ik denk eerlijk gezegd dat je in 10 lessen ook nog echt niet kunt rijden en ik heb aan de rijschool ook laten weten dat ik echt meer tijd nodig heb voor ik aan hun eisen kan voldoen,ik denk dat ik iets meer tijd nodig heb om zo te rijden dat ik geen gevaar op de weg ben en mijn motor echt onder controle heb, eigenlijk wil ik dat niet maar is het nu zo gek om toe te geven dat ik meer rijlessen nodig heb om het goed te leren?
Groetjes Ineke.
Meer rijlessen is inderdaad zeker een goed idee.
Wat ook een goed idee is om te analyseren hoe het kwam dat je gevallen bent. De rem plotseling ingeknepen?
In dat geval is het goed om extra remoefeningen te doen: hoe beter dat remmen in je "spiergeheugen" zit, hoe kleiner de kans dat je de rem plotseling vol inknijpt.
Ook zou je dan af en toe tijdens het lessen kunnen oefenen met gas loslaten. Je zult zien hoe veel je dan al afremt. Als een situatie zo "druk" wordt dat je liever wat langzamer gaat, zul je dan veel eerder daar op reageren door het gas los te laten dan de rem in te knijpen.
Het is allemaal een kwestie van nieuwe gewoontes leren, tenslotte.
Je zegt dat je twee keer bent gevallen, maar beschrijft er maar 1?
Het is het handigst als je in ieder geval voor jezelf nagaat wat de aanleiding was van beide voorvallen, we kunnen je helpen, maar dat vergt wel een sprongetje ;-)
Verder is het zaak om jezelf inderdaad tijd te geven het achter je te laten, maar daarvoor moet je het wel eerst in je spiegel zien, om het maar eens beeldend te zeggen.
En natuurlijk als je bang bent voor de bochten op dit moment, eerst meer eens de rechtuit oefeningen doen, oftewel je concentreren op het *remmen*, hebben ze op de rijschool geen fiets met ABS?
En als deze instructeur je er niet goed bij kan helpen, probeer eens een ander...
14 Jun 2010
Hallo Sylvia en Ernst,
Beide keren de voorrem ingetrokken:shrikreactie,erg druk op de weg,dus inderdaad niet meer doen, moet daar echt mee oefenen. Baal gewoon dat ik op zó'n rare manier onderuit ging, als ik nu wat heel ergs moeilijk aan het doen was maar goed, heb zelfs nog nooit op een brommer gezeten maar ik geef het niet op,daar vind ik het te leuk voor. De lat ligt heel erg hoog bij mijn rijschool maar staat ook als heel goed aangeschreven. Ik vind het knap van mensen die al snel hun avb halen maar ik ga dat gewoon niet redden, ik wil best toe geven dat ik het allemaal heel moeilijk vind maar blijf leren, ik wil weer dat plezier in het rijden terug krijgen en houden, fietsen heb ik ook niet in 1 dag geleerd tenslotte. Ben blij dat jjij ook zegt dat ik mezelf de tijd moet gunnen om over de angst en het opgejaagde gevoel heen te komen, had dit eerlijk gezegd ook niet verwacht, ben anders niet zo bang of onzeker maar nu wel.....
Groetjes Ineke.
Dan eerst maar eens fiks wat rem en vooral uitwijkoefeningen doen, zodat je aan leert voelen hoe je die citroen uit moet knijpen.
Sowieso als je gevallen bent eerst dat remmen oefenen als daar de oorzaak ligt zodat je je zelfvertrouwen terug krijgt, en als dat niet werkt gaan lessen bij een rijschool die wel ABS heeft.
AL vind ik persoonlijk dat je ook *dan* moet leren remmen, want anders trigger je het ABS en verspeel je vele meters remweg door het onnodige geregel. Succes, en je weet inmiddels al dat je niet gelijk dood bent als je valt, sterker nog dat je meestal niet vele meer hebt dan wat blauwe plekken en een schaawondje her en der.
ABS is tijdens het lessen inderdaad wel heel erg plezierig.
Doordat je voelt wanneer het ingrijpt krijg je wel een seintje "Nu remde ik niet goed", maar zijn er verder geen consequenties. Je kunt dan veel rustiger aanleren om goed te remmen, ook in het verkeer.
Verder zou je rijinstructeur aandacht moeten geven aan je schrikreactie: hard in de rem knijpen is uiteraard niet de handigste reflex, maar een andere reflex krijg je pas als je die vaak geoefend hebt.
Uitwijken dus inderdaad, rustig het gas loslaten, rustig remmen.
Misschien vooral ook eerst oefenen in rustige verkeerssituaties, en pas langzamerhand in meer hectische omstandigheden oefenen.
Het vervelende van vallen is dat je daar extra schrikachtiger door wordt, en daardoor gemakkelijker de "verkeerde" reflexen aanspreekt.
Jezelf de gelegenheid geven overal weer rustig aan te wennen, daar heb je de medewerking van de instructeur bij nodig!
En vooral de opgedane kennis, dat dat vallen weliswaar schrikken is, maar helemaal niet zo erg als vaak gezegd word, veel mensen rijden hun leven lang met de horrorscenarios van open geschaafde gewrichten rond, terwijl ze nog nooit gevallen zijn.
Die mensen "rijden met de angst op de schouder", wat juist als er wat gebeurt enorme schrikreflexen oproept, jij hebt nu al ervaren dat het weliswaar desastreus is voor het zelfvertrouwen, maar dat jhet aan de andere kant een grote angst weggenomen heeft.
Kortom richt je vooral op de zogenaamde "ziektewinst", dat wil zeggen kijk wat het ongeluk of de tegenslag je geleerd heeft, en kijk daarbij niet teveel naar de negatieve aspecten, maar vooral naar de positieve *winst* die je eruit kunt halen.
Veel mensen hebben eerst een hartinfarct nodig om te beseffen dat geld niet gelukkig maakt, maar vriendschap en wat voor elkaar doen wel, om maar eens een bekend voorbeeld te noemen, die mensen zijn vaak na het hartinfarct een stuk gelukkiger, en hun familie *ook* want vader heeft eindelijk eens tijd om op zondag te koken, inpaats van alleen het vlees te snijden.
Zo is het met vallen ook, je hebt immers maar twee soorten motorrijders, zij die gevallen zijn, en zij die nog moeten vallen, en jij hebt dus al voorsprong moet je maar denken :-)
15 Jun 2010
gewijzigdHallo maar weer:-)
Reactie doet me goed hoor,( zat best wel in de rats eerlijk gezegd,)vooral het: je hebt 2 soorten motorrijders: zij die gevallen zijn en zij die nog moeten vallen en ja Ernst: ik heb al een voorsprong(,2 keer zelfs hihi en overleefd) Oefenen is voor mij inderdaad het beste, heb gewoon te weinig ervaring met motor rijden. Voorlopig les ik niet in de spits en 1 uur inplaats van 2 uur, is erg vermoeiend als je al zo gespannen bent. Het gekke is dat ik niet eens wat mankeerde, alleen geschrokken en het besef dat zo'n motor toch wel erg zwaar is om onder te liggen maar realiseer me wel dat ik les heb genomen om het te leren en omdat ik het nog steeds geweldig vind dat 'buikgevoel' van vrijheid:-) Ik ben ook vast van plan om door te gaan, en heb het ook verteld aan vrienden dat ik onderuit ben gegaan, nou dan komen de verhalen hoor,de meest grote kerels die dan met hun gezicht tegen de benzinepomp aan hangen omdat ze stoer willen doen omdat er een mooie vrouw staat te tanken maar niet zo elegant afstappen als ze hadden willen doen hahaha! En mij dan een bikkel noemen omdat het "kleintje" toch weer opstapt, dan groei je toch wel hoor en weet je dat je niet de enige bent en blij dat ik geen ernstige glijer hebt gemaakt, die ken ik helaas ook maar je kunt ook onder de stadsbus komen zeg ik maar,wil niet rijden met de angst op de schouder zoals Ernst zegt,brrrr. Sylvia's opmerking over de instructeur heeft me ook wel aan het denken gezet, ik heb het verteld en dacht eigenlijk dat hij het wel goed oppakte,dat ik het achter moest laten,is denk ik ook het beste en ik ga me ook niet op laten jagen,ik weet nu al dat ik het niet haal met 20 lessen en als ik te langzaam ga volgens hun is dat vervelend maar ik heb besloten dat ik de tijd wil hebben om het goed te leren, vertrouwd raken met de motor en met plezier wil rijden anders word het tijd om er serieus over na te gaan denken of de lat bij hun niet te hoog ligt voor mij. Motor leren rijden is niet iets wat je zomaar doet omdat je gestudeerd hebt en dat dan ook maar met een paar lessen moet kunnen, zo ver ben ik inmiddels al wel en daar komt nog bij: echte vrienden die je een tegoedbon geven voor een valbeugel maakt dat je er ook om kunt lachen inmiddels en ook dat je weet dat je op de goede weg zit, nu alleen het zelfvertrouwen weer ff opbouwen.
Heel verhaal weer maar ben nog steeds blij dat ik deze site heb gevonden, bedankt.
Groetjes Ineke.
16 Jun 2010
gewijzigd
Geschreven door: Ineke Motor leren rijden is niet iets wat je zomaar doet omdat je gestudeerd hebt en dat dan ook maar met een paar lessen moet kunnen, zo ver ben ik inmiddels al wel en daar komt nog bij: echte vrienden die je een tegoedbon geven voor een valbeugel maakt dat je er ook om kunt lachen inmiddels en ook dat je weet dat je op de goede weg zit, nu alleen het zelfvertrouwen weer ff opbouwen.
Heb in 1968 mijn motorrijbewijs gehaald en in de + 300.000Km die ik sindsdien"achter de wielen" heb, is het af en toe best wel eens mis gegaan. Soms door dikke eigen schuld (te veel haast, bravoure) en soms door iets minder eigen schuld (plotseling afslaande automobilisten of, zoals de laatste keer in het stikkedonker een bocht missen waar een reflectorpaaltje ontbrak). Elke keer als zoiets gebeurt is ook bij mij het zelfvertrouwen weer FF weg. Dat is een heel gewone reactie; de enige remedie is: opstappen en gaan rijden; het zelfvertrouwen weer opbouwen! Motorrijden leer je vooral door het te *doen*. In de praktijk dus. Veel meer dan in een auto, wordt een motor een "verlengstuk van je lichaam" op gegeven moment, ik denk dat het -wat dat betreft- heel goed te vergelijken is met het rijden op een mountainbike, zoals jij kennelijk doet. Blijven rijden dus, de mentaliteit heb je al; nu nog de praktijkervaring!
16 Jun 2010
Dankjewel Sylvia en Rob(Racker), jullie reacties van volleerde rijders doet me goed hoor,ik stap morgen gewoon weer op en leren zal ik het:-)
17 Jun 2010
Rijles zit erop,minder angstig en vond het ook weer leuker maar besloten dat ik de 10 lessen die ik nog heb afmaak en dan op zoek ga naar een andere rijschool, dit word het niet voor mij, huilend in de auto naar huis na de negatieve beoordeling(andere instucteur, de 'begin instructeur' beurde me echt op en geeft me net dat zetje wat ik nodig heb maar is druk met examenkandidaten) maar wel vastbesloten dat ik mezelf het plezier gun en het ga halen. De tips op deze site maken me veel duidelijk, ik zal toch wel niet de enige zijn die moeite heeft met bepaalde handelingen en daar ben ik alleen maar blij om.
Groetjes Ineke.
Zeker niet, en het is ook niet iets van Meisjes ofzo, heb ook al Heren meegemaakt die het maar niet voor elkaar kregen de Halve draai te maken, linksom geen probleem, maar rechtsom wilde maar niet lukken, en hij ging zichzelf het ook nog eens kwalijk nemen, waardoor het helemaal niet meer ging.
En als een instructeur je zocer brengt dat je zover in de afbraak gaat dat je emotioneel maakt, moet je dat wel naar hem terugkoppelen hè, want het kan best zijn dat hij dat helemaal niet doorheeft...
Niet verwijtend ofzo, maar gewoon om hem te helpen beter om te gaan met onzekere leerlingen, want vaak zit er achter het stoere gebral van de heren ook een hoop onzekerheid, en het is dan zaak dat je opbouwend bezig blijft als instructeur, hoe moeilijk dat soms is om te zoeken naar iets dat echt goed werkt.
18 Jun 2010
Gelijk heb je Ernst, heb dat de vorige keer al aangegeven dat ik het allemaal wel erg negatief vond en even tijd nodig had om weer wat zelfvertouwen te krijgen maar hij dacht dat ik door zijn aanpak weer zelfvertrouwen zou krijgen,dat werkt dus averechts,heel vervelend maar het lukt me zo gewoon niet. Ik verwijt mij zelf ook nu dat het me niet lukt, ik dacht nog tijdens de rijles wat een rare opmerkingen maar liet het voor dat moment wat het was maar in de nabespreking werd ik steeds kleiner en onzekerder, zelfs mijn medeleerling begreep het niet: zij heeft meer lessen gehad als mij, zegt dat ik hetzelfde doe als zij of zelfs beter want zij knapte tegen de stoeprand,wel lief van haar maar het kwaad was al geschied, zat er even helemaal doorheen terwijl ik nog steeds zoiets heb van: oké, ik vind heet moeilijk maar wel het heel graag leren! Ben ook blij dat je zegt dat het niet iets speciaals van meisjes is, kan grote kerels ook gebeuren, dat merk ik wel maar voel me intussen wel een behoorlijk prutser hoe stom dat ook klinkt. Ik weet dat ik het moet zeggen dat ik nóg onzekerder word door zijn aanpak maar eerlijk gezegd durf ik dat ook al niet meer na de laatste rijles,voel me behoorlijk geintimideerd door zijn rotopmerkingen, gingen ook echt te ver naar mijn mening, misschien mag hij me niet en kan dat gebeuren, ik vind ook niet iedereen leuk maar ik ben wel hun leerling en ik heb recht op een normale behandeling, ook al ben ik onzeker.
Gets, vind het heel vervelend! Het komt wel goed hoop ik, ff doorbijten Hé!
Nee, niks doorbijten, gewoon zeggen dat je recht hebt op een fatsoenlijke inzet van de instructeur, je betaalt er immers genoeg voor.
Wijs hem er eens op dat jij zijn husi betaald, en dat als jij en je medeleerlingen weggaan naar een andere instructeur, dat dat niet zo best is voor zijn omzet, dat hij dus maar beter ens kan gaan kijken of hij nie toe is aan een cursus, want tijdens onze opleiding krijgen we ook al inzicht in de faalangst, en dat je daar dus niet mee om moet gaan alsofdat kinderachtig is.
kortom ga eens een proefles bij een andere rij-school doen, heb goeie verhalen gehoord over Ferry.
Oh en als het een grotere rijschool is met meerdere instructeurs ga eens met de baas praten om je wensen kenbaar te maken.
Dus niet hetzelfde doen als wat die instructeur doet, dus *niet* de instructeur afkraken, maar het bij jezelf houden, en de baas uitleggen dat je door omstandigheden faalangst aan het opbouwen bent, en dat je daar graag wat extra aandacht voor zou zien.
21 Jun 2010
Je hebt helemaal gelijk,ik moet hier wat van zeggen want ik word hier echt moedeloos van, ik heb de vorige keer ook voorzichtig gevraagd wat de bedoeling was en dat ik al een deuk in mijn ego had en dat het zo nog erger werd.Ik had het nog niet zo gezien dat ik inderdaad hem betaal, het zou niet in me opkomen om iemand zo te behandelen,dit is de eerste keer dat me dit overkomt,ben natuurlijk onzeker omdat ik het gewoon niet kan, daarom ben ik ook aan het leren maar dat ziet hij die zo stoer is niet eens,hij kan het al en ik stuntel maar door en word steeds onzekerder! Durf niet eens meer te lachen anders ben ik weer aan t ouwehoeren,nou ja zeg,idioot eigenlijk als ik er over nadenk. Zie er als een berg tegen op maar zo word ik er niet vrolijker van, ben al aan het rondkijken naar een andere rijschool,en ga inderdaad eerst een proefles doen maar ook gelijk zeggen dat ik behoorlijk faalangst heb opgebouwd, heb de naam Ferry ook al gezien maar geen idee wie het is of waar hij les geeft?
Ben blij dat ik hier mijn hart gelucht heb en een duwtje in de rug krijg anders was ik werkelijk gestopt,pfff.
Groetjes.
Tjsa mannen komen van Mars en vrouwen va Venus, en sommige mannen zijn eigenlijk ook ten einde raad als hun standarad truucje niet blijkt te werken, dus val hem niet te hard, hij moet zich immers ook staande houden tussne de stoere jongens.
En het is ook lastig dat jongens een hele andere manier van dingen aanleren hebben, jongens moet je eerst iets laten doen, en dan ze wat laten worstelen met hun onkunde, dan raken ze pas gemotiveerd, "ik zal die lul eens bewijzen dat ik het kan" Jongens gaan dan extra risico's nemen, en dat is vaak mits met mate precies de truuc.
Vaak durven ze namelijk net zo goed, niet echt in te kantelen, maar als je ze dan triggert door te laten zien hoe makkelijk het is, of ze achterop te nemen, dan komen ze wel zover (ook niet altijd, en als het dan mis gaat is het ook echt goed mis)
Bij vrouwen werkt het heel anders, die willen eerst *precies* weten wat er verwacht word, en als ze iets niet snappen, dan is het het beste om het helemaal uit te gaan leggen, maar daar heb je tijd voor nodig, en dat word dan weer gezien als "zonde" van het geld.
En vergeet ook nie dat nogal wat instructeurs niet echt een idee hebben wat ze nou eigenlijk doen, omdat het zo vanzelfsprekend is dat ze het ook niet echt uit kunnen leggen, en je ziet als je naar het filmpje kijkt op de bijzondere verrichtting hoeveel puntjes van aandacht en balansverstorinkjes er nodig zijn om alleen maar een nette halve draai te maken.
Ga dat maar eens met woorden uit leggen, dan ben je uren bezig om dat over te krijgen. Kortom het kan heel goed zijn dat die instructeur net zo onzeker is hoe hij dit nou moet gaan oplossen, en uit onmacht dus nogal horkerig doet. Hij vind al die vragen waarschijnlijk net zo bedreigend als jij zijn machismo, maar dan nog zou hij het als een uitdaging moeten zien, om zijn eien competenties op te schalen.
Maar het *is* heel moeilijk iemand die gevallen is, weer overeind te helpen, en de angst in het verkeer weer manageble te make, want weg gaat het noit en dat is maar goed ook, die angst mits met mate is essentieel voorhet overleven in het verkeer.
De werkelijk roekelozen (gebrek aan angst) rijden nogal eens maar erg kort motor...
22 Jun 2010
Denk dat je wel gelijk hebt Ernst wat dat horkerige betreft, en ja mannen komen van mars en vrouwen van venus,ik weet het. Ben gewoon bang voor dat ik weer alles fout doe en word dan zelf ook horkerig. En inderdaad,tijd is geld maar ik heb gelijk gezegd dat ik dat geen probleem vind, ik wil het gewoon halen! Bij de 1e instructeur ging het me allemaal goed af, ik heb op mijn leskaart gekeken en sinds ik les van 'de hork" heb is het allemaal: -,lekker zeg...... Ik val nooit zomaar iemand af maar je kunt toch niet verwachten dat iemand na 10 lessen, en ik denk zeker als vrouw zijnde dat ze alles kan? Hij heeft mijn kaart ook gezien en verwachtte denk ik dat ik beter was, dat was voor hem ook zo maar ik word nerveus van zijn ongeduld, ik voel me gewoon opogejaagd,weet ook dat dat niet goed is maar toch. Heb inmiddels Ferry de rijinstructeur gevonden op het internet maar dat is 100 km bij mij vandaan, ook geen doen hé. Van de week eerst maar eens zeggen dat het zó niet gaat en de lessen die ik bij huhn volg afmaken en dan verder zoeken en gelijk aangeven wat er aan de hand is, dat ik bang ben voor bochten inmiddels en bang om alles fout te doen maar bovenal dat ik heeeeeeeeeeeeel graag wil rijden!!!
Groetjes.
Oh ik dacht dat je in het amsterdamse zat.
Maar vraag gewoon de vorige instructeur erug, of neem je verlies, want als dei hork niet inziet dat ook hij wat kan leren van deze situatie, zit je wel met een verstoorde arbeidsrelatie, dus probeer vooral de emotie van de zaak te scheiden.
En vooral je concentreren op wat je doel is, en niet op wat er niet lukt, kijken naar wat *wel* goed gaat dus, en vandara verder gaan...
Na jarenlang niet motor te hebben gereden ben ik weer begonnen. Met dit verschil dat ik bijzonder angstig ben bij een snelheid boven de 80 om te gaan vallen. Ik verstijf helemaal en ben bang dat ik deze leuke hobby moet opgeven.
Maar voordat het zover is wil ik vragen of iemand hier ervaring mee heeft en wat je eraan kan doen?
Hoop op goede reacties, zodat ik lekker kan gaan toeren met mijn Kawasaki 1000GTR.
Martin
Hoi Martin,
Na mijn ongeluk heb ik iets gehad dat hier op lijkt: bij een tegenligger kreeg ik het bijna fysiek niet voor elkaar om door te rijden. ik voelde elke keer de klap bijna echt.
Wat me heeft geholpen:
Mezelf de ruimte geven. Tijdenlang gereden op hele rustige weggetjes, en niet kwaad op mezelf worden als ik het benauwd kreeg.
Elke keer dat ik langs een tegenligger reed zonder die klap registreerden m'n hersenen dat, en langzamerhand wenden ze er aan, en elke keer werd de angst minder.
Nu heb ik er helemaal geen last meer van: het gaat over, helemaal 100% zelfs.
Waar de truuk hem volgens mij in zit: de combinatie van doorzetten (dus blijven rijden) en jezelf niet op de huid zitten (dus accepteren dat het zo is, en jezelf de gelegenheid geven er heeeeeeel langzaam aan te wennen).
En vooral even een klein "brommertje" kopen om weer ervaring mee op te doen, want de 250+ kg van de GTR zijn natuurlijk wel erg imponerend om weer op te beginnen, voor 500€ ofzo heb je een CB250 of 450 ofzop die dan maar 150 ofzo wegen, dat geeft automatisch al meer overwicht op de brommer, Syl is ook weer begonnen op een XG250.
Vond ze in het begin hele erg overdreven van mij, dat ik dat de weg cvond, maar ik geloof dat ze achteraf toch wel blij is met die beslissing om weer kelin te beginnen ook al reed ze daarvoor een 1200...
Misschien is het ook handig om bepaalde natuurkundige feiten te weten. Hoe sneller een wiel draait (middenpunt vliedende kracht) des te moeilijker komt dat wiel in onbalans. Pak maar eens een los fietswiel bij zijn as. Als het wiel niet draait, beweeg je de as makkelijk heen en weer. Hoe sneller het wiel draait, des te meer kracht kost het om de as te bewegen! Hopelijk helpt dit natuurkundig gegeven je iets om je eigen grenzen te verleggen.
